قائم مقام شورای هماهنگی تبلیغات اسلامی گفت:امشب همزمان با شب یوم الله22بهمن ندای «الله اکـــبــــر» به یاد «الله اکـــبـر»های بهمن57 در سراسر کشور طنین انداز می شود.

اصغر آبخضر در نشست خبری افزود: این مراسم ساعت21 در سراسر ایران اسلامی برگزار می شود.

وی گفت: همچنین در این ساعت آسمان مراکز استان ها و حدود400روستا نورافشانی می شود.

آبخضر افزود: مراسم نورافشانی در تهران در22نقطه برگزار می شود که 5 منطقه آن در ارتفاعات است.

به گزارش خبرگزاری فارس، میلیون‌ها تن از هموطنان مسلمان و انقلابی اعم از مرد و زن و پیر و جوان در روز 22 بهمن، سالروز پیروزی انقلاب اسلامی این پدیده بزرگ قرن، با حضور گسترده و باشکوه در راهپیمایی‌ سراسری این روز، ضمن تجدید میثاق با آرمان‌های امام خمینی(ره) معمار کبیر انقلاب اسلامی و شهیدان همیشه جاوید وطن، عزم و اراده پولادین خود را در دفاع از نظام جمهوری اسلامی ایران تا رسیدن به سرمنزل مقصود به رهبری حضرت آیت‌الله خامنه‌ای به نمایش می‌گذارند.

در روز 22 بهمن امسال امت همیشه پیشتاز و انقلابی ایران با سر دادن فریاد وحدت و پایداری، ضمن اعلام همبستگی با ملل مظلوم جهان به‏ویژه ملت‌های مسلمان و به‎پاخاسته منطقه خاورمیانه و آفریقا، چراغ امید به پیروزی را در دل آنان فروزنده‌تر نگاه خواهد داشت و این نوید را خواهد داد که سرنگونی نظام‌های سلطه‌گر و استبدادی جهان در آینده نزدیک تحقق خواهد یافت.

مردم ایران با ایمان به پیروزی حق بر باطل، یک بار دیگر آن‎گونه که در نخستین بهار انقلاب در 22 بهمن سال 1357 با فریادهای کوبند‌ه و طوفانی دیوارهای ظلم و ستم را فرو ریختند، مرگ ظالمان و جباران زمان و در رأس آنها مرگ آمریکای جهان‎خوار و اسراییل غاصب را فریاد خواهند زد.

امت اسلامی ایران همچنین با حضور حماسی خود در راهپیمایی روز 22 بهمن، ضمن تجدید بیعت با رهبر فرزانه انقلاب و تاکید بر تبعیت از فرامین هدایتگرانه و هوشمندانه ولی امر مسلمین جهان حضرت آیت‌الله خامنه‌ای، بار دیگر با اعلام خشم و نفرت از فتنه‌گران داخلی و خارجی ایستادگی و مقاومتش را در دفاع از بنیان‌های نظام شکوهمند جمهوری اسلامی در برابر چشم جهانیان به نمایش خواهد گذاشت.

در خجسته سالروز پیروزی انقلاب اسلامی، جهانیان یک بار دیگر نظاره‌گر امتی خواهند بود که در پناه مکتب راستین اسلام، طریق حق و حقیقت را برگزیده در پیمودن این راه از آنچه در توان دارد دریغ نمی‌ورزد و در دفاع از انقلاب اسلامی و ماهیت ظلم‌ستیزانه آن استوارتر از همیشه در صحنه حضور دارد.

خاطرات خواندنی مقام معظم رهبری از روزهای پرتلاطم اول انقلاب /

خبرگزاری فارس: روزهای اوج انقلاب در بهمن 57 و قله آن در دهه فجر، برای تمامی افرادی که آن روزها را درک کرده‎اند، سرشار از خاطرات شورانگیز است. البته کسی که خود در بطن حوادث و جریانات حضور داشته، به‏صورت طبیعی خاطرات بیشتری خواهد داشت. حال اگر این شخص رهبر معظم انقلاب، حضرت آیت الله خامنه‌ای باشد، طبعاً آن خاطرات جذاب‌تر و خواندنی‎تر خواهد بود.

اشاره:
روزهای اوج انقلاب در بهمن 57 و قله آن در دهه فجر، برای تمامی افرادی که آن روزها را درک کرده اند سرشار از خاطرات و یادهای شورانگیز است. البته کسی که خود در بطن و عمق حوادث و جریانات حضور داشته به صورت طبیعی خاطرات بیشتری خواهد داشت. حال، اگر این شخص کسی مانند رهبر معظم انقلاب، حضرت آیت الله خامنه‌ای باشد، طبعاً آن خاطرات جذاب‌تر و خواندنی‎تر خواهد بود. در آستانه سالروز پیروزی انقلاب شکوهمند اسلامی، ما نیز به مطالب نقل شده از حضرت آقا رجوع کرده ایم و از میان خیل خاطرات ایشان، چند خاطره را که حال و هوای آن روزها را از دریچه دیده بصیر ایشان نشان می‌دهد، تقدیم می کنیم:

خاطره‌ای که تا به حال کسی نگفته‏اند!
----------------------------------------
«آمدن بنده به تهران، قبلاً قرار بود خیلی زودتر انجام بگیرد. یعنی وقتی من از تبعید برگشتم و آمدم مشهد یک مدتی مشهد بودم و با دوستان تهران کارهای مشترکی داشتیم که برای انجام آن کارها در تهران بمانم و خود من هم همین قصد را داشتم، لکن چون محرم و صفر در پیش بود و آن دستور امام نسبت به محرم و صفر، رفتم مشهد تا با همکاری دوستان، کارهای محرم و صفر را در مشهد سامان بدهیم و چون کارها مثل همه جای دیگر در ارتباط با مردم خیلی دست و پاگیر بود، تظاهرات فراوان و سازمان دادن راهپیمایی های مهم و بی‎سابقه چند صد هزار نفری مشهد مانع آمدن من از مشهد به تهران می شد تا اینکه مرحوم شهید آقای مطهری چند بار برایم پیغام فرستادند برای یک کار مهمی باید بیایم تهران و لذا دوستان مشهدی را راضی کردم که بیایم تهران و آمدم .
اما آن کار مهمی که ایشان گفته بودند، این بود که حضرت امام مرا به عنوان عضو شورای انقلاب معین کرده بودند و من از این قضیه خبر نداشتم که آنها می خواستند این مطلب را ابلاغ کنند. لهذا این انتصاب حضرت امام موجب شد تا در تهران بمانم و در مدرسه رفاه محل تشکیل کمیته استقبال استقرار یافتیم تا آن روزهای بسیار حساس قبل از آمدن حضرت امام و روز دوازدهم بهمن که در این رابطه یک خاطره ای در ذهنم مانده که شاید برای شما هم جالب باشد. آن خاطره شبی است که اعلام شد فردای آن روز فرودگاه را بستند و بختیار می‌خواست این اعلامیه را در رادیو بخوانند. لذا چون چند نفر از اعضای شورای انقلاب با بختیار سوابق [آشنایی داشتند] - البته شاید آن روز اسم شورای انقلاب را هنوز بر این جمع منطبق نمی‌دانستند، می‌دانستند که شورای انقلابی وجود دارد منتها اینکه چه کسانی مجموعه شورا را تشکیل می‌دهند برایشان مشخص نبود . لکن به هر حال معلوم بود که یک عده‌ای با امام ارتباط دارند و بارزترین آنها شهید بهشتی و شهید مطهری و برخی از برادران دیگرمان مثل آقای هاشمی و شهید باهنر از جمله کسانی بودند که مشخصاً در زمینه مسائل تظاهرات و غیر ذلک با امام ارتباط داشتند - آن شب یکی از همان آقایانی که با گروه بختیار ارتباط داشت، اعلامیه بختیار را که در آن گفته بود می‌خواهم برای پاره‌ای مذاکرات با آیت الله خمینی به پاریس بروم ، آورد آنجا و گفت این اعلامیه را بختیار داده و گفته است امام هم با این اعلامیه موافقت کرده است و این امر برای ما غیر قابل باور بود که امام ملاقات با بختیار را به این سادگی بپذیرد.
چون ما از قبل می دانستیم که شرط دخول برای زیارت امام استعفا از مقامات و حتی بالاتر از آن تبری جستن از نظام پادشاهی و این قبیل چیزها است و در بین ما این شرط به عنوان اذن دخول برای رسیدن به خدمت امام گفته می‌شد و لذا برای ما قابل تصور نبود که بختیار با یک متن بی‎رمق و ضعیفی اجازه رسیدن به حضور امام را دریافت کرده باشد لکن آن کسی که اعلامیه را آورده بود و خودش هم عضو شورای انقلاب بود، می گفت تحقیقا آن کار انجام گرفته است .
در ابتدای جلسه که اعلامیه را آوردند، شهید بهشتی در جلسه نبود و قبل از اینکه ایشان بیایند شهید مطهری یکی از عبارات اعلامیه را اصلاح کرد و بعد که شهید بهشتی آمد یک اصلاح دیگری هم ایشان به عمل آوردند که در نتیجه این دو اصلاح تقریباً محتوا عوض شد و آن دو شهید گفتند اگر عبارات این طور باشد شاید مورد قبول حضرت امام قرار بگیرد، لکن به نظر اکثریت بعید به نظر می رسید که امام چنین چیزی را قبول کنند. از اثنای صحبت یکی از حضار هم‏عقیده خودمان گفت: این مشکلی ندارد، خوب است خودمان تلفنی از پاریس سؤال کنیم؟ شهید مطهری گفت:
من خودم سؤال می کنم و رفت در اتاق مجاور که تلفن بود، پس از اندکی که برگشت گفت: بله امام قبول کردند و آقای مطهری گفته بودند ما اینجا دو مطلب را اصلاح کردیم که به بختیار بقبولانیم لکن از آنجا گفته بودند شما برای تغییر اعلامیه اصرار نکنید، امام همان متن را قبول کردند، فقط شما کاری بکنید که اعلامیه به اخبار ساعت هشت بعد از ظهر برسد ایشان که برگشت، گفت: امام قبول کردند و می گویند اصرار هم نکنید. ما گفتیم پس اقلاً این دو اصلاح انجام شده باشد که همان ساعت علمای قم . . . و همه علمایی که از شهرستان به احتمال ورود امام آمده بودند تهران، در دبیرستان علوی اسلامی جمع بودند، ما هم رفتیم در جلسه آنها، به خاطر ندارم حالا که شهید بهشتی یا شهید مطهری در آن مجلس مطلب را به عنوان خبر جدید در آن مجلس گفتند که بختیار یک چنین اعلامیه‌ای داده است که ظاهراً امام هم قبول کردند.
آن برادرانی که در آن مجلس بودند . . . گفتند: نه ، امام این را قبول نکرده است و این همان نظر ماها بود. یعنی ما هم فکر می کردیم این برای امام غیرقابل قبول است، منتها آن تلفنی که به پاریس شده بود و از پاریس جواب داده بودند امام قبول کرده است سبب شد تا دوستان ما که در آن جلسه بودند گفتند ما خودمان با پاریس تماس گرفتیم، امام قبول کردند. آقای منتظری گفتند: تا من خودم با پاریس صحبت نکنم باور نخواهم کرد و در آن جلسه بر سر این قضیه بگو مگو شد که: آیا امام این متن جدید اصلاح شده را قبول می کنند یا نه؟
همه ما معتقد بودیم اگر امام قبول کنند، کار عجیبی انجام گرفته و این را همه می‌دانستند منتها چون آن جمع موجود در آن جلسه سابقه‌ آن تلفن را نداشتند و خودشان با پاریس صحبت نکرده بودند، مایل بودند خودشان مستقیم صحبت کنند که به نظرم آقای منتظری تلفن کردند و به پاریس گفتند: این که من می‌گویم را بنویسید خدمت امام بگویید و جوابش را به من بدهید. ما رفتیم به مدرسه رفاه منتظر جواب امام بودیم تا نیمه شب که آن اعلامیه کوتاه حضرت امام رسید و حضرت امام گفتند: نخیر من به کسی قول ندادم و تا استعفا ندهد، قبول نمی‌کنم. که فردای آن شب در روزنامه‌ها نوشتند و این همان تکه جالب خاطره آن شب بود که تا کنون کسی نگفته است.» (مصاحبه با خبرنگار صدا و سیما پیرامون خاطرات انقلاب، 11 بهمن 1363)

تحصن در دانشگاه تهران در اعتراض به بستن فرودگاه‌ها
-------------------------------------------------------------
«آن شبی که قرار بود صبح فردا برویم تحصن کنیم، آن روزی بود که امام قرار بود بیایند و نیامدند. ما رفتیم در بهشت زهرا یک سخنرانی شهید بهشتی کردند، بعد هم قطعنامه ای را که تهیه کرده بودیم خواندیم و برگشتیم. وقتی برگشتیم صحبت شد: حالا باید قدم بعدی چه باشد؟ و فکر تحصن در تهران بی‌ارتباط با تجربه تحصن در مشهد نبود. یعنی تجربه موفق تحصن بیمارستان مشهد مشوق تحصنی بود که در تهران انجام گرفت و مدتی بحث شد که: تحصن کجا انجام بگیرد؟ بعضی گفتند: در مسجد امام بازار که آن وقت موسوم به مسجد شاه بود و بعضی هم جاهای دیگر را پیشنهاد می‌کردند. ضمن همه پیشنهادها، دانشگاه هم پیشنهاد شد که این پیشنهاد بسیار جالب بود و از هر جهت خوب بود و بنابر این شد صبح زود برادرها بروند به دانشگاه، منتها خوف این می رفت که دانشگاه را ببندند. لذا قبلاً ما فرستادیم با یکی از مسئولین دانشگاه که بعدها رئیس دانشگاه شد تفاهم کردیم و مشکلات زیادی هم سر راه ما درست کردند، اما مسجد دانشگاه خوشبختانه باز بود و ما فوراً رفتیم داخل مسجد و آن اطاقک بالای مسجد را ستاد کارهایمان قرار دادیم و اولین کاری که کردیم یک اعلامیه نوشتیم گفتیم که این اعلامیه پخش بشود چون فکر می‌کردیم حضور ما در اینجا وقتی فایده خواهد داشت که همراه با زبان و بیان باشد و این سیاست را تا آخر هم ادامه دادیم و همین بود که اثر کرد؛ زیرا اگر سخنرانی و اعلامیه ها نبود مشخص نمی‌شد که چه کاری انجام گرفته، یعنی هم مردم در جریان قرار نمی گرفتند و هم تبلیغات دستگاه می توانست آن را جور دیگری جلوه بدهد.
لذا برنامه‌های مختلفی در دانشگاه داشتیم، یکی سخنرانی‌های مستمری بود که در مسجد دانشگاه انجام می‌گرفت و هر کدام از ماها یک برنامه سخنرانی آنجا گذاشتیم، از برنامه‌های دیگر انتشار اعلامیه‌ها بود و یکی دیگر هم بولتن روزانه منتشر می‌کردیم که به گمانم دوتا بولتن منتشر کردیم، یکی در دانشگاه به نام تحصن بود یکی هم هنگام تشریف آوردن امام و بعد از ورود امام در مدرسه رفاه که من یکی دو شماره از آن را دارم که نشان دهنده سبک روحیات و افکار و آن هیجانات و احساس‌ها و دیدهای خیلی ابتدایی نسبت به حوادث بی‎سابقه و سریع آن روزهاست که آدم وقتی نگاه می‌کند می‌بیند آن وقت با مسائل چگونه برخورد می‏کردیم».
(مصاحبه با خبرنگار صدا و سیما پیرامون خاطرات انقلاب، 11 بهمن 1363)

در تحصن گفتم من چای می‌دهم!
---------------------------------------
«هنگامی که قرار بود امام(ره) تشریف بیاورند و ما در دانشگاه تهران تحصن داشتیم، جمعی از رفقای نزدیکی که با هم کار می‏کردیم و همه‏شان در طول مدت انقلاب، نام و نشانهایی پیدا کردند و بعضی از آنها هم به شهادت رسیدند - مثل شهید بهشتی، شهید مطهری، شهید باهنر، برادر عزیزمان آقای هاشمی، مرحوم ربانی شیرازی، مرحوم ربانی املشی - با هم می‏نشستیم و در مورد قضایای گوناگون مشورت می‏کردیم. گفتیم که امام، دو سه روز دیگر یا مثلاً فردا وارد تهران می‏شوند و ما آمادگی لازم را نداریم. بیاییم سازماندهی کنیم که وقتی ایشان آمدند و مراجعات زیاد شد و کارها از همه طرف به اینجا ارجاع گردید، معطل نمانیم. صحبت دولت هم در میان نبود.
ما عضو شورای انقلاب بودیم و بعضی هم در آن وقت، این موضوع را نمی‏دانستند و حتی بعضی از رفقا - مثل مرحوم ربانی شیرازی یا مرحوم ربانی املشی - نمی‏دانستند که ما چند نفر، عضو شورای انقلاب هم هستیم. ما با هم کار می‏کردیم و صحبتِ دولت هم در میان نبود؛ صحبت همان بیت امام بود که وقتی ایشان وارد می‏شوند، مسئولیتهایی پیش خواهد آمد. گفتیم بنشینیم برای این موضوع، یک سازماندهی بکنیم. ساعتی را در عصر یک روز معین کردیم و رفتیم در اتاقی نشستیم. صحبت از تقسیم مسئولیت‌ها شد و در آنجا گفتم که مسئولیت من این باشد که چای بدهم! همه تعجب کردند. یعنی چه؟ چای؟ گفتم: بله، من چای درست کردن را خوب بلدم. با گفتن این پیشنهاد، جلسه حالی پیدا کرد. می‏شود آدم بگوید که مثلاً قسمت دفتر مراجعات، به عهده‏ من باشد. تنافس و تعارض که نیست. ما می‏خواهیم این مجموعه را با همدیگر اداره کنیم؛ هر جایش هم که قرار گرفتیم، اگر توانستیم کار آنجا را انجام بدهیم، خوب است.
این، روحیه‏ من بوده است. البته، آن حرفی که در آنجا زدم، می‏دانستم که کسی من را برای چای ریختن معین نخواهد کرد و نمی‏گذارند که من در آنجا بنشینم و چای بریزم؛ اما واقعاً اگر کار به اینجا می‏رسید که بگویند درست کردن چای به عهده‏ شماست، می‏رفتم عبایم را کنار می‏گذاشتم و آستین‌هایم را بالا می‏زدم و چای درست می‏کردم. این پیشنهاد، نه‏تنها برای این بود که چیزی گفته باشم؛ واقعاً برای این کار آماده بودم.
من با این روحیه وارد شدم . . . گفتن این مطالب شاید چندان آسان نباشد و ممکن است حمل بر چیزهای دیگر شود؛ اما واقعاً اعتقادم این است که برای انقلاب باید این‏طوری باشیم».
(سخنرانی در مراسم تودیع کارکنان نهاد ریاست جمهوری، 18 مرداد 1368)


دیدم امام تک و تنها از انتهای کوچه می‎آید
------------------------------------------------
«یکی از خاطرات خیلی جالب من، آن شب اولی است که امام وارد تهران شدند؛ یعنی روز دوازدهم بهمن - شب سیزدهم - شاید اطلاع داشته باشید و لابد شنیده‌اید که امام وقتی آمدند، به بهشت زهرا رفتند و سخنرانی کردند، بعد با هلی‌کوپتر بلند شدند و رفتند.
تا چند ساعت کسی خبر نداشت که امام کجا هستند! علت هم این بود که هلی‌کوپتر، امام را در جایی که خلوت باشد برده بود؛ چون اگر می‌خواست جایی بنشیند که جمعیت باشد، مردم می‌ریختند و اصلاً اجازه نمی‌دادند که امام یک جا بروند و استراحت کنند. می‌خواستند دور امام را بگیرند.
هلی‌کوپتر در نقطه‌ای در غرب تهران رفت و نشست، بعد اتومبیلی امام را سوار کرد. همین آقای «ناطق نوری» اتومبیلی داشتند، امام را سوار می‌کنند - مرحوم حاج احمد آقا هم بود - امام می‌گویند: مرا به خیابان ولی‌عصر ببرید؛ آنجا منزل یکی از خویشاوندان است. درست هم بلد نبودند؛ می‌روند و سراغ به سراغ آدرس می‌گیرند، بالاخره پیدا می‌کنند - منزل یکی از خویشاوندان امام - بی‌خبر، امام وارد منزل آنها می‌شوند!
امام هنوز نماز هم نخوانده بودند - عصر بود، از صبح که ایشان آمدند، ساعت حدود نه و خرده‌ای و به بهشت زهرا رفتند تا عصر، نه ناهار خورده بودند، نه نماز خوانده بودند، نه اندکی استراحت کرده بودند!- آنجا می‌روند که نمازی بخوانند و استراحتی بکنند. دیگر تماس با کسی نمی‌گیرند؛ یعنی آنجا که می‌روند، با کسی تماس نمی‌گیرند. حالا کسانی که در این ستادهای عملیاتی نشسته بودند - ماها بودیم که نشسته بودیم - چقدر نگران می‌شوند! این دیگر بماند. چند ساعت، هیچ کس از امام خبر نداشت؛ تا بعد بالاخره خبر دادند که بله، امام در منزل فلانی هستند و خودشان می‌آیند، کسی دنبالشان نرود!
من در مدرسه رفاه بودم که مرکز عملیاتِ مربوط به استقبال از امام بود - همین دبستان دخترانه رفاه که در خیابان ایران است که شاید شما آشنا باشید و بدانید - آن‌جا در یک قسمت، کارهایی را که من عهده‌دار بودم، انجام می‌گرفت؛ دو، سه تا اتاق بود. ما یک روزنامه روزانه منتشر می‌کردیم. در همان روزهای انتظار امام، سه، چهار شماره روزنامه منتشر کردیم. عده‌ای آن‌جا بودیم که کارهای مربوط به خودمان را انجام می‌دادیم.
آخر شب - حدود ساعت 9:30 یا 10 بود - همه خسته و کوفته، روز سختی را گذرانده بودند و متفّرق شدند. من در اتاقی که کار می‌کردم، نشسته بودم و مشغول کاری بودم؛ ناگهان دیدم مثل اینکه صدایی از داخل حیاط می‌آید - جلوِ ساختمان مدرسه رفاه، یک حیاط کوچک دارد که محل رفت و آمد نیست؛ البته آن هم به کوچه در دارد، لیکن محل رفت و آمد نیست - دیدم از آن حیاط، صدای گفت‌وگویی می‌آید؛ مثل اینکه کسی آمد، کسی رفت. پا شدم ببینم چه خبر است. یک وقت دیدم امام از کوچه، تک و تنها به طرف ساختمان می‌آیند! برای من خیلی جالب و هیجان‌انگیز بود که بعد از سالها ایشان را می‌بینم - پانزده سال بود، از وقتی که ایشان را تبعید کرده بودند، ما دیگر ایشان را ندیده بودیم - فوراً در ساختمان ولوله افتاد؛ از اتاقهای متعدد - شاید حدود بیست، سی نفر آدم آنجا بودند - همه جمع شدند. ایشان وارد ساختمان شدند. افراد دور ایشان ریختند و دست ایشان را بوسیدند. بعضی‌ها گفتند که امام را اذیت نکنید، ایشان خسته‌اند.
برای ایشان در طبقه بالا اتاقی معین شده بود - که به نظرم تا همین سالها هم مدرسه رفاه، هنوز آن اتاق را نگهداشته‌اند و ایام دوازده بهمن، گرامی می‌دارند - به نحوی طرف پله‌ها رفتند تا به اتاق بالا بروند. نزدیک پاگرد پله که رسیدند، برگشتند طرف ما که پای پله‌ها ایستاده بودیم و مشتاقانه به ایشان نگاه می‌کردیم. روی پله‌ها نشستند؛ معلوم شد که خود ایشان هم دلشان نمی‌آید که این بیست، سی نفر آدم را رها کنند و بروند استراحت کنند! روی پله‌ها به قدر شاید پنج دقیقه نشستند و صحبت کردند. حالا دقیقاً یادم نیست چه گفتند. به‌هرحال، «خسته نباشید» گفتند و امید به آینده دادند؛ بعد هم به اتاق خودشان رفتند و استراحت کردند.
البته فردای آن روز که روز سیزدهم باشد، امام از مدرسه رفاه به مدرسه علوی شماره دو منتقل شدند که بر خیابان ایران است - نه مدرسه علوی شماره یک که همسایه رفاه است - و دیگر رفت و آمدها و کارها، همه آنجا بود. این خاطره به یادم مانده است». (گفت و شنود صمیمانه رهبر معظم انقلاب اسلامی با گروهی از جوانان و نوجوانان، 14 بهمن 76)

امام گفتند شبها در مدرسه نمانید
--------------------------------------
«من با بسیاری از این شهدای نامدار و معروف روزها و شب‌های زیادی را با هم بودیم. کمتر ساعاتی را ما چند نفر از هم جدا می شدیم که در این رابطه چند چیز ما را به هم متصل می کرد: یکی شورای انقلاب بود که تمام سنگینی کارهای آن روز بر دوش شورای انقلاب بود و حتی بعد از تشکیل دولت موقت هم باز در حقیقت همین عده کارها را روبه‏راه می‌کردند . در آن روزها رادیو و تلویزیون را باید مواظب می بودیم، پادگان ها را باید مراقبت می کردیم و آن کسانی را که شاید به تحریک گروهک‌ها اسلحه‏خانه‌ها را غارت می کردند باید مواظب می بودیم، از جاهای مختلف که برای حل مشکلات فراوان مراجعه می‌کردند مراقبت می‌کردیم و تمام مسائل به این جمع مربوط می شد که بایستی دائماً با هم می‌بودیم و لذا من با همه آنها خاطره دارم، لکن واقعاً عاجز از این هستم که بتوانم یکی از آن خاطرات را انتخاب کنم. البته شب های هفدهم و هجدهم بهمن به آن طرف و به‎خصوص از نوزدهم بهمن که نیروی هوایی آن رژه را در حضور امام رفتند، خیلی مسئله جدی‎تر شد و احتمال کودتا می‌رفت گرچه آن سران فراری انکار می کردند، لکن بعدها از نوشتجاتی که از آنها باقی مانده و راست و دروغ‌هایی که سر هم کردند، معلوم شد. واقعاً قصد داشتند اگر بتوانند یک حرکتی انجام بدهند، اما نمی توانستند و چنین امکاناتی برایشان وجود نداشت، زیرا کودتا به معنای سرکوب میلیون‌ها نفر بود.
آنها می توانستند با مقداری تانک به خیابانها بیایند و تعداد بیشتری از مردم را هدف گلوله قرار دهند یا چند جا را بمباران کنند اما چیزی که بتواند حاجت آنها را برآورده کند اصلاً برایشان ممکن نبود چون اگر می خواستند موفق شوند، بایستی همه مردم را از بین می بردند، لکن نسبت به مقر حضرت امام در مدرسه علوی و مدرسه رفاه که محل اجتماع ما بود و دولت موقت نیز روز پانزدهم بهمن در همان مدرسه رفاه کارهای خودش را شروع کرده بود، احتمال حملات بیشتری وجود داشت. می گفتند ممکن است بیایند آنجا را بمباران کنند یا چترباز پیاده کنند و یک کارهایی انجام بدهند. مثلاً فرض ‍ کنید دست به یک کارهای خطرناکی از قبیل آتش‎سوزی بزنند و به هر حال احتمال چنین چیزهایی وجود داشت .
لذا شبها را مصرّاً از ما می‌خواستند برویم در جاهای مختلفی و یک‎جا نباشیم، برای اینکه اگر حادثه‌ای پیشامد کرد، همه با هم از بین نروند و چند نفری باقی بمانند. البته ما خودمان ترجیح می‌دادیم برویم مدرسه علوی و محل اقامت امام، همان جا باشیم لکن خبر آوردند امام گفتند: اینجا جمع نشوید و متفرق بشوید که بعداً شب‌ها را در منازل مختلف می خوابیدیم و دو شب را من با مرحوم شهید بهشتی و شهید باهنر همان نزدیکی‌ها منزل حاج محسن لبانی بودم، چون خانه‌هایی را انتخاب می کردیم که نزدیک مدرسه رفاه باشد و من آن شبها را فراموش نمی‌کنم که فکر و مطالعه می‌کردیم ببینیم برای فردا چگونه برنامه‌ریزی کنیم و دائماً صدای انفجار گلوله و حتی گلوله های منوری را که ما تصور می‌کردیم به طرف بیت امام پرتاب می‌شود، مشاهده می‌کردیم، که خیلی شب‌های هیجان انگیزی بود».
(مصاحبه با خبرنگار صدا و سیما پیرامون خاطرات انقلاب، 11 بهمن 1363)

همان کنار خیابان سجده شکر کردم
-----------------------------------------
«روز 22 بهمن و روزهایی که امام تشریف آورده بودند، می‌دانید مقر کارها در مدرسه رفاه بود؛ اما محل سکونت امام دبستان علوی شماره 2 بود که باید خیابان ایران، یعنی کوچه مستجاب را طی می کردیم و از خیابان ایران هم مقداری می‌گذشتیم و می‌رفتیم می‌رسیدیم آنجا که تمام این مسیر هم در تمام ساعات مملو از جمعیت بود . و ساعت های متمادی مردم در سطح خیابان و کوچه های اطراف ایستاده بودند به انتظار این که دسته‌دسته بروند امام را زیارت کنند، امام هم یک دستی تکان می‌دادند و مردم به هیجان می‌آمدند و عده‌ای حتی غش هم می‌کردند و آنها از منزل بیرون می‌رفتند، یک عده دیگر می‌آمدند و تمام ساعات روز تقریباً پیش از ظهر مردها بودند و بعدازظهر زنها.
ما یک ستاد جدیدی هم در دبیرستان علوی اسلامی تشکیل دادیم برای کارهای تبلیغات و اعزام افراد به کارخانه ها، برای این که کارگرها را توجیه نمایند و از نفوذ بعضی از عناصر مخرب که داشت در کارخانه‌ها صورت می گرفت، جلوگیری کنند، و کارهای تبلیغاتی گوناگون دیگر که دفتر تبلیغات اسلامی و مدرسه شهید مطهری، همه از همان تشکیلات کوچک آن روز سرچشمه گرفت و منشعب شد .
یک روزی که من داشتم بین این دو سه مقر برای انجام یک کاری با عجله می‌رفتم یکی از دوستان مرا نگه داشت و گفت : شماها این جا مشغول کارهای خودتان هستید لکن عوامل کمونیست در کارخانه ها رفتند و دارند کارگرها را تحریک می کنند و کارهای مخرب انجام می دهند . و چون آن روزها لحظات آن‎قدر پرحادثه بود که قدرت ذهن و حتی چشم انسان قادر نبود همه این حوادث و تازه‌های کشور در این محدوده مکانی کوچک که در آن چند روز داشت خودش را نشان می داد و بر یک عده معدودی تحمیل می‌شد و باید آنها را حل و فصل کنند، تحلیل کند و واقعاً چنین قدرتی برای هیچ‎کس وجود نداشت، خیلی روزهای دشوار و پرحادثه‌ای بود، لذا مطلب به نظرم خیلی جدی نیامد و حساس نشدم و رفتم در آن محلی که داشتیم همان دبیرستان علوی که یک نفر دیگر با همان برادر آمد، یک گزارش مفصل‎تری داد.
من احساس کردم یک حادثه‌ای هست، تصمیم گرفتم بروم از نزدیک ببینم، پرسیدم کجا بیشتر حساس است. یک کارخانه ای را اسم آوردند و گفتند در این کارخانه عده ای هستند، رفتم در آن کارخانه، دیدم بله کارگران این کارخانه هشتصد نفر بودند، پانصد نفر دختر و پسر کمونیست هم بر اینها اضافه شده بودند، همان طور که می‌دانید وقتی در یک بخشی از مناطق کارگری تهران که کارخانه‌های زیادی نزدیک هم هستند، اگر هم حادثه‌ای در یکی از این کارخانه‌ها اتفاق می افتاد، می توانست با سرعت به جاهای دیگر سرایت کند و معلوم شد اینها می‌خواستند یک پایگاه برای خودشان درست کنند که همین‌جا را پایگاه قرار دادند و مسئولان آنجا را تهدید به قتل و ارعاب می‌کردند تا کارگرها احساس پیروزی بکنند، و آنها هم نقطه نظرهای خاص خودشان را اعمال نمایند. من وقتی رفتم آنجا دیدم وضع آن‎طور است، مشغول حل و فصل قضایا شدم.
آن روز را در آنجا گذراندم و روز بعد هم که 22 بهمن بود من در آن کارخانه بودم که خبر حمله نیروهای گارد به نیروی هوایی را شنیدم که به وسیله مردم شکست خوردند و تار و مار شدند. در راه بازگشت از آن کارخانه بودم که ناگهان رادیو گفت: اینجا صدای انقلاب اسلامی ایران است و من از ماشین پائین آمدم، روی خیابان افتادم و سجده کردم . یعنی این حادثه برایم خیلی عجیب بود. اگر چه بعد از آمدن امام معلوم بود که حادثه اتفاق افتاده اما این که از رادیو و فرستنده رسمی کشور این صدا به گوش من برسد، این اصلاً یک چیز باورنکردنی بود و خنده‎دار اینجاست که به شما بگویم: شاید تا چند هفته دائماً این فکر و این شک برای من پیش ‍ آمده بود که نکند من خواب باشم و لذا فکر می‌کردم اگر خوابم از خواب بیدار شوم اما معلوم شد نخیر بیداری است».

(مصاحبه با خبرنگار صدا و سیما پیرامون خاطرات انقلاب، 11 بهمن 1363)

منبع:www.iran-newspaper.com

ناگفته های مرضیه حدیدچی درباره انقلاب

طوری شکنجه شده بود که بعد از آزادی بارها مورد عمل جراحی قرار گرفت. زخمهایش آنقدر عمیق بودند که هنوز هم بعد از سالها، هرازگاهی سر باز کرده و او را روانه بیمارستان کنند اما هنوز هم صبور است و حرفی از شکنجه هایش نمی زند...

از پشت بیکران نگاهت می کنم. آینه ها مضطرب از سالهای رفته می گویند اما تو آراسته تر از هر فضیلت به ضیافت عشق می آیی... شنیده بودم بارها تا پای مرگ رفته و برگشته بود. سوزن زیر ناخنهایش فرو کرده بودند وچنان دستانش را به دیوار کوبیده بودند که درد تا مغز استخوانش پیچیده بود. درد را به جان خریده بود اما لب از لب نگشوده بود. شنیده بودم ناخن هایش را کشیده بودند، روی بدنش ته سیگار خاموش کرده بودند، جلوی چشمانش دختر کوچکش را آزار و شکنجه کرده بودند طوری که بارها و بارها مرگ او را طلب کرده بود اما باز هم لب از لب نگشوده بود. فحش شنیده بود، سیلی خورده بود اما زبان باز نکرده بود آنطور که ماموران ساواک را از این همه استقامت و تحمل حیران گذاشته بود.

طوری شکنجه شده بود که بعد از آزادی بارها مورد عمل جراحی قرار گرفت. زخم ها آنقدر عمیق بودند که هنوز هم بعد از سالها، هراز گاهی سر باز کرده و او را روانه بیمارستان می کنند؛ عفونت پاها، ریه و... . او اما هنوز هم صبور است و حرفی از شکنجه هایش نمی زند، از زخم تازیانه هایی که خورده، از ناله ها و فریادهایی که شاید تنها شاهد آن در و دیوارهای موزه عبرت هستند...

" مرضیه حدید چی دباغ" را همه می شناسند. دیروز در جایگاه فرمانده سپاه غرب، نماینده مجلس شورای اسلامی در سه دوره، استاد دانشگاه علم و صنعت، مسئول بسیج خواهران و امروز در جایگاه قائم مقام جمعیت زنان انقلاب اسلامی و عضو هیئت امنای جمعیت دفاع از ملت فلسطین. او را همه می شناسند. اگر هم نشناسند کافی است تقویم انقلاب را ورق بزنند و برگردند به سالهای 42. وقتی انقلاب درخت نوپایی بود و باغبانش امام خمینی( ره) در حوزه علمیه قم در کنار اندیشمند بزرگ آیت الله بروجردی (ره) به تبلیغ و تبیین دین اسلام می پرداخت.

"مرضیه حدید چی دباغ" با کارنامه ای لبریز از حماسه و استقامت، قبل و بعد از انقلاب نمایی کامل از یک انسان جسور و البته عاشق وطن و نمونه کاملی از یک زن ایرانی است که زینب وار در تمام عرصه ها حضور داشته و ثابت کرد حتی سخت ترین شکنجه ها هم نمی تواند او را از راه رسیدن به آرمانی که در سر دارد باز دارد. زنی که دورههای چریکی می بیند، تیر بار دست می گیرد، بارها و بارها دستگیر می شود و زیر سخت ترین شکنجه ها دم نمی زند. گذشته این زن را هر بار که مرور می کنی به نکته تازه ای می رسی . این روزها این شیرزن قهرمان در بستر بیماری است. بیماری که تقریبا او را خانه نشین کرده است. با وجود کسالت شدید وقتی پیشنهاد مصاحبه دادیم دعوت ما را پذیرفت و میهمان ویژه خبرگزاری مهر شد.

سابقه آشنایی شما با امام خمینی به چه زمانی برمی گردد؟

ــ مرضیه حدید چی دباغ: سابقه آشنایی من با امام رضوان الله بر می گردد به سال 42. بعد از رحلت آیت الله بروجردی رحمه الله طبیعی بود که همه باید یک مرجع انتخاب می کردند. به دنبال همین قضایا و با خیانتی که به حوزه علمیه شد توسط شاه و پس از آن قیام پانزده خرداد، برای همه مسلم شد که حضرت امام جانشین آیت الله بروجردی خواهند شد. علاوه بر این در جلساتی که در حوزه علمیه برگزار می شد، آیت الله بروجردی پاسخگوی سوالات مذهبی مردم بودند به محض این که کسی سوال سیاسی مطرح می کرد می فرمودند ببینید حاج آقا روح الله وقت دارند از ایشان بپرسید. این یعنی اعلام و معرفی یک شخصیت به عنوان جانشین و این که ایشان عالم هستند برعلوم مختلف.

* از امام خمینی (ره) و از سیره و ابعاد وجودی ایشان برایمان بگویید؟

ــ همه ابعاد وجودی، حرکات و رفتار حضرت امام خاص و ویژه خودشان بود. دلیلش هم این بود که ایشان سعی کرده بودند از همان نوجوانی، روش زندگیشان را بر مبنای سیره ائمه و معصومین قرار دهند. این طور زندگی کردن سرمایه گذاری می خواهد. اطلاعات بسیار می خواهد، گذشت و فداکاری می خواهد. اگر کسی بخواهد امام را بشناسد، باید دقیق شود در روش تبلیغی، مبارزاتی و بینشهای ایشان. مثلا از روزی که بحث مرجعیت مطرح شد اصلا برایشان مهم نبود که کتابی داشته باشند یا عده ای مقلدشان باشند. خدا می داند که سری اول کتابهای ایشان با پول اشخاص چاپ شد. حتی راضی نبودند با پول سهم امام یا خمس و ... کتاب چاپ کنند. می گفتند اگر کسی لازم می داند و این کتاب را می خواهد دست در جیبش کند. ما از امام پیروی می کنیم اما واقعا ایشان را نشناختیم. ببینید شخصی با این همه عظمت و با این همه سرمایه معنوی بعد از سالها مبارزه وقتی بعد از 15 سال وارد ایران می شود بگردید ببینید یک جا از کلمه من استفاده می کند. مگر جایی که ملت را به یاری می خواند و می گوید: "من با کمک این ملت توی دهان دولت می زنم."

در بحث اخلاق هم حضرت امام خصوصیات بی نظیر و منحصر به فردی داشتند. درس حوزه را تعطیل می کنند به خاطر طلبه ای که هنگام خروج از کلاس پایش را روی کفش دیگران می گذارد. می گویند مگر می شود کسی به اموال مردم احترام نگذارد و از کلاس درس من خارج شود؟ یادم می آید در نوفل لوشاتو که خدمتگذار ایشان بودم روزی زیر کفش هایشان روزنامه باطله ای انداختم تا باران خیسشان نکند. وقتی خم شدند که کفششان را بپوشند بلافاصله روزنامه را برداشتند. گفتم: روزنامه تبلیغاتی است نوشته ندارد. فرمودند: شاید اسامی متبرکه ای، اسم سید اولاد پیغمبری داخل آن باشد. جای فکر کردن دارد. یک انسان با آن همه مشغله عظیم انقلاب، با آن همه جریانات سیاسی که هر روز در ایران اتفاق می افتاد در یک کشور غریب حواسش جمع روزنامه ای است که زیر کفشش می اندازد.

* هسته مبارزاتی شما از چه زمانی شکل گرفت؟

ــ سال 46 بود با مبارزات سیاسی امام آشنا شدم. از همان سال بود که وارد عرصه مبارزه علیه رژیم پهلوی شدم و مبارزه مسلحانه را پذیرفتم. با نامهای مستعار زیادی جلسات سخنرانی راه می انداختم و با کمک خواهران و برادران دیگر اعلامیه پخش می کردم. سال 52 بود که دستگیر شدم و به زندان افتادم. مدتی که در زندان بودم شکنجه های سختی شدم. یادگاریهای سالهای سخت در بند بودن را هنوز با خودم دارم.آنقدر شکنجه شدم که برای مداوا از زندان روانه بیمارستان شدم. پس از عمل جراحی و مداوا از بیمارستان فرار کردم و به خارج از ایران رفتم. مدتی در انگلستان و فرانسه بودم و زمانی هم به سوریه و لبنان رفتم و در کنار همرزمان ایرانی ام به مبارزه پرداختم. بعد به عراق رفتم و خدمت امام شرفیاب شدم. از آنجا به فرانسه رفتم و در طول مدتی که ایشان در نوفل لوشاتو بودند بنده خدمتگذار بیتشان بودم و سپس در سال 57 همزمان با پیروزی انقلاب اسلامی به ایران برگشتم.

* می دانیم که تمایلی به بازگو کردن روزهای سخت زندان و آنچه بر شما گذشته ندارید. ما هم با توجه به کسالت و شرایط سخت بیماری که در حال حاضر دارید راضی به تکدر خاطرتان نیستیم اما مایلیم هر چند کوتاه از سخت ترین لحظه هایی که آن روزها بر شما گذشته برایمان بگویید؟

ــ نیمه های شب بود. تاریکی محض. صدای زنجیر بند را شنیدم. از لای دریچه سلول نگاه کردم. دو تا سرباز زیر بغل دخترم را گرفتند و انداختند وسط راهرو. هر چه با سطل آب روی سرش می ریختند به هوش نمی آمد. من با مشت به در می کوبیدم. صدای فریادهایم توی راهرو می پیچید. در همان لحظه آیت الله ربانی که توی بند ما بودند شروع کردند با صوت زیبایی آیه "واستعینو بالصبر و الصلوه و انها لکبیره الا علی الخاشعین" را خواندند. قدری آرامش یافتم. طوری که احساس کردم با فریاد و گریه دارم کار خطایی انجام می دهم.استغفار کردم. به خودم آمدم. یک پتوی سربازی آوردند و بدن نیمه جان دخترم را گذاشتند توی آن و بردند. گفتم تمام کرده. خدا را شکر کردم که دیگر شکنجه نمی شود. شانزده روز بعد یک شب در سلول باز شد و یک نفر را انداختند داخل . دیدم دخترم" رضوانه" است. جای دستبندهای آهنی روی دستهای دختر بچه ام مانده بود. به سختی نفس می کشید. هنوز هم که سی و خورده ای از آن روزها گذشته گاهی اوقات نمی تواند حرف بزند. اصلا صوت ندارد.

* چیزی که برای من جای سوال دارد و قطعا برای خوانندگان هم سوال برانگیز است این که شما این همه لحظات سخت را چطور تحمل می کردید؟

ــ اول اعتقادم به الطاف الهی، راه امام و سپس الگویی چون شهید بزرگوار آیت الله سعیدی که چند سالی در محضرشان کسب علم کردم. ایشان کسی بود که زیر بدترین شکنجه ها فریاد زده بود: اگر تکه تکه ام کنید هر قطره از خونم فریاد می زند خمینی، خمینی!

* از روزهای آخر در نوفل لوشاتو و لحظات ورود به ایران بگویید؟

ــ یک شب مانده بود به پرواز، امام به حاج احمد آقا فرمودند: بروید و همه برادرها را جمع کنید. آن شب امام به همه حاضرین گفتند: من بیعتم را از دوش شما برداشتم برگردید به کشوری که از آن جا آمده اید و به زندگیتان برسید. من با احمد به ایران می روم اگر اتفاقی نیفتاد شما هم بعدا بیایید.


حضار به یکباره گریستند. هر کس با زبان خود چیزی گفت. از گفته ها و حالاتشان پیدا بود که حاضر به بازگشت نیستند. می گفتند اگر هزاران جان داشته باشیم در راه شما و آرمان هایتان خواهیم داد. من هم همانطور که آن کنار ایستاده بودم یاد فرمایش حضرت ابا عبدالله در شب عاشورا افتادم که به یارانشان فرمودند:ای قوم هر که ندارد هوای ما سر گیرد و بیرون رود از کربلای ما. به یاد مظلومیت امام حسین علیه السلام افتادم که چطور یاران خالصش ماندند و آنها که برای دنیا آمده بو دند فرار را بر قرار ترجیح دادند؛ اما یاران امام در نوفل لوشاتو همه جز یک نفر خاص بودند و ماندند این در حالی بود که خطرات زیادی امام را برای بازگشت به ایران تهدید می کرد. از یک طرف ممکن بود آمریکاییها هواپیمای امام را منهدم کنند یا فرانسویها هواپیما را به عنوان این که دزدیده شده به اسرائیل ببرند یا در فرودگاه ایران تله ای کار گذاشته باشند و به محض ورود همه از بین بروند. اما با همه این اوصاف هیچ تغییر حالتی حاکی از نارضایتی در چهره افراد دیده نمی شد.

* امروز برای حفظ مبانی انقلاب اسلامی چه باید کرد؟

ــ برای حفظ و حراست از ارزشهای انقلاب باید از اسلام نابی که مد نظر امام بود شناخت کامل و کافی داشته باشیم و از خودمان مایه بگذاریم. به اندیشه و فکرمان توجه کنیم. دشمنان اسلام و انقلاب را بشناسیم. امام همیشه به دشمن شناسی تاکید داشتند. اگر دشمنت را بشناسی آن وقت دنبال پاد زهر می گردی. اگر بخواهیم در این دنیا به وظیفه خود عمل کرده باشیم و در دادگاه عدل الهی در حضور امام، حضرت محمد (ص) و امام حسین (ع) سرافراز باشیم باید شناخت کافی پیدا کنیم. امام آنقدر بینششان وسیع بود که بسیاری از گفته ها و فرمایشاتشان امروز با پیدایش تحولات در دنیا دارد بر همگان آشکار می شود.

* حالا که بحث به این جا کشیده شد اشاره ای هم به تحولات اخیر در مصر و تونس و بیانات امام در این خصوص داشته باشید؟

ــ در این خصوص عین جملات حضرت امام در خاطرم نیست اما به یاد دارم که در مورد از هم پاشیدن حکومت انور سادات، حسنی مبارک و صدام نویدهایی را به همه داده بودند. ببینید حکمرانان تونس 24 سال بود بر مردم حکومت می کردند و مردم اجازه هیچ حرکتی نداشتند یا در مصر که همه گوشهایشان را تا بیخ گذاشته اند زیر کلاهشان. امام قصه از هم پاشیدن اینها را سالها پیش پیش بینی کرده بودند و یا نامه حضرت امام به گورباچف که در آن مقطع زمانی بسیار حساس که دنیا روی آن حساب باز کرده بود چقدر تاثیر گذار بود. وقتی بعد از گذشت 18 سال از گورباچف پرسیدند که آیا این نامه می توانست نقشی در تحولات روسیه داشته باشد؟ می گوید: ای کاش من مفهوم آن نامه را آن روز فهمیده بودم و نمی گذاشتم شوروی تکه تکه شود! نامه امام هدایتگر اذهان بود. منتهی جواب به این نامه هم لیاقت می خواست.

* به عنوان آخرین سوال نقطه نظرات شما در مورد مشارکت زنان در امور اجتماعی و سیاسی چیست و اینکه این مشارکت به تحکیم بنیاد خانواده خواهد افزود یا بالعکس؟

ــ اگر معتقد به اندیشه های امام هستیم بله منتهی به تحکیم خانواده می شود. تحقیق در زندگی حضرت زهرا نیز بیانگر همین موضوع است. ایشان کارهای خانه را تقسیم می کردند. یک روز کنیزشان، یک روز خودشان.هم خودشان وقت عبادت داشتند هم کنیزشان. در کنار همه اینها برای تحکیم اسلام از هیچ تلاشی فرو گذار نمی کردند. بحث زندگی حضرت از وقتی مطرح می شود، مقوله مبارزه با دشمن هم مطرح می شود.مبارزه با کسانی که حق خود و خانواده اش را تضییع کردند و زهرای اطهر هیچ جا شکایت ندارند؛ از کار خانه و...ان چیزی که برایشان گران آمده، مسئله ضایع شدن حقشان است.

با وجود چنین الگوهایی زن ایرانی هم باید در مسائل حکومت و ایجاد عدالت نقش اساسی داشته باشد. باید در صحنه حاضر باشد. امام آنقدر روی این مسئله مشارکت زنان حساس بودند که فرمودند برای شرکت در تظاهرات حتی اذن پدر و همسر لازم نیست. چون حکم ولی فقیه این است. امام وقتی زنان را فرا می خواند برای شرکت در صحنه های سیاسی هدف این نیست که یک تعداد زن راه بیفتند توی خیابان، مقصود این است که حضور زینب گونه خود را به اثبات برسانند.

پاسخ وحیدی به اظهارات وزیر دفاع انگلیس

 

وزیر دفاع در مورد زمان پرتاب ماهواره‌های ایران از جمله ماهواره فجر گفت: خود ماهواره‌ها آماده شده است ولی در مورد زمان پرتاب آن بعدا تصمیم‌گیری می‌شود.

نهضت سبز نبوی به نقل ازخبرگزاری دانشجویان ایران (ایسنا)، سردار سرتیپ پاسدار احمد وحیدی صبح امروز شنبه در حاشیه مراسم تجدید میثاق اعضای هیات دولت با آرمان‌های امام خمینی(ره) بنیانگذار کبیر انقلاب اسلامی در پاسخ به سوال ایسنا مبنی بر این‌که در دهه فجر از سوی این وزارتخانه چه پروژه‌هایی افتتاح می‌شود، گفت: برخی از پروژه‌های فضایی، برخی پروژه‌های الکترونیکی، برخی از محصولات دفاعی و موشکی را در این ایام افتتاح می‌کنیم.

 

وحیدی همچنین در پاسخ به سوال دیگری درباره ارزیابی از اظهارات وزیر دفاع انگلیس در مورد این‌که ایران تا سال 2015 به بمب اتمی دسترسی پیدا می‌کند، گفت: این‌ها مرتبا حرف‌های مختلفی زده‌اند. یک موقع گفتند ایران سال 2001 به بمب اتم دست پیدا می‌کند، یکبار گفتند 2006 ، یکبار دیگر گفتند 2009 یکبار دیگر نیز گفتند 2011، حال نیز می‌گویند 2015 و می‌بینیم که حرف‌های مختلفی می‌زنند.

وزیر دفاع با بیان این‌که حرف‌های آن‌ها بی‌پایه و بی‌اساس است، تصریح کرد: در واقع این حرف‌ها فقط یک طراحی سیاسی و روانی است و طراحی واقعی نیست.

وی ادامه داد: آن‌ها دچار مشکل شده‌اند، بعد از این‌که حرف‌های مختلف زدند و دیدند که به نتیجه نمی‌رسند و از طرف دیگر جمهوری اسلامی ایران نیز مسیر خود را دنبال می‌کند با بیان این‌که ایران، سال 2015 به بمب اتم می‌رسد خواستند که فرصت بخرند تا اگر از آن‌ها سوال کردند که چرا ایران بمب‌اش را امتحان نکرده و این اتفاق نیفتاده بگویند تا 2015 وقت داریم.

وحیدی در ادامه عنوان کرد: از طرف دیگر آن‌ها می‌خواهند پاسخگوی دستگاه‌های اطلاعاتی خودشان نیز باشند چون دستگاه‌های اطلاعاتی آن‌ها اعلام کردند که ایران دنبال بمب اتم است.

وی تاکید کرد: آنها برای رفع تناقضی که به آن دچار شده‌اند چاره را این دیدند که فعلا مساله را عقب بیندازند و بگویند تا 2015، تا چاره‌ای برای این تناقض‌شان پیدا کنند.

وزیر دفاع همچنین در پاسخ به سوالی در مورد تمهیدات امنیتی نیروگاه بوشهر گفت: تمهیدات امنیتی نیروگاه بوشهر خوب، مناسب و کافی است و خود نیروگاه در درون خود از امنیت خاص خود برخوردار است، آنها می‌خواستند سوخت به این نیروگاه نرسد، اما وقتی که سوخت رسید هر عملی علیه نیروگاه آثار سویی علیه خود آنها خواهد داشت.

وحیدی تاکید کرد: نیروگاه در درون خودش امنیت خاص خودش را دارد و امنیت بیرونی آن نیز امنیت خوبی است.

 

 

 

 

پناهیان: شاهد نفاق کسانی در آینده خواهیم بود که انتظار نداشتیم

 

رجا نیوز:

یکی از موارد خوف‌انگیز آخرالزمان، زمانی است که "تشخیصِ ما " مورد امتحان قرار می‌گیرد.بر اساس فرمایش حضرت امیر(ع)، یکی از راههای تشخیص حق و باطل، پیروی‌کنندگان و طرفداران هر کدام از دو راه هستند.

به گزارش فارس،حجت‌الاسلام و المسلمین علیرضا پناهیان در آخرین جلسه سخنرانی خود در مدرسه علمیه صدر واقع در محدوده بازار تهران، با اشاره به اینکه سخن گفتن از "آخرین وظایف منتظران "، افراد مؤمن و متدین را دچار شدن نوعی "خوف " می‌کند، این خوف سازنده را یکی از برکات مهم این‌گونه مباحث دانست. زیرا امام صادق(ع) فرموده‌اند که : "مؤمن بدون خوف اصلاح نمی‌شود. " این استاد حوزه و دانشگاه، با بیان اینکه "یکی از این موارد خوف‌انگیز، زمانی است که "تشخیصِ ما " مورد امتحان قرار می‌گیرد. "، برخی از راه‌های جلوگیری از تشخیص نادرست را بیان کرد و با اشاره به حکمت 262 نهج‌البلاغه، گفت: "بر اساس فرمایش حضرت امیر(ع)، یکی از راههای تشخیص حق و باطل، پیروی‌کنندگان و طرفداران هر کدام از دو راه هستند. "

در ادامه گزیده‌ای از سخنرانی پناهیان را در جمع طلاب و دانشجویان تهرانی، می‌خوانید:

" به‌طور کلی، روایات مربوط به شدّت فتنه‌های آخرالزمان و سختی امتحانات الهی در آستانه ظهور، در دلِ انسان مؤمن ایجاد نگرانی و خوف می‌کند که البته این نوع خوف، سازنده‌است و سبب اصلاح مؤمن خواهد شد. کما اینکه امام صادق(ع) اصلاح مؤمن را بدون "خوف " ممکن نمی‌دانند: الْمُؤْمِنُ بَینَ مَخَافَتَینِ ذَنْبٍ قَدْ مَضَى لَا یدْرِی مَا صَنَعَ اللَّهُ فِیهِ وَ عُمُرٍ قَدْ بَقِی لَا یدْرِی مَا یکْتَسِبُ فِیهِ مِنَ الْمَهَالِکِ فَهُوَ لَا یصْبِحُ إِلَّا خَائِفاً وَ "لَا یصْلِحُهُ إِلَّا الْخَوْفُ "(کافی/2/71). این نگرانی موجب خواهد شد که انسان از خواب خوش خیالی بیدار شده و با دقت بیشتری وقایع را بنگرد. البته معمولاً ما از این خوف گریزانیم و کمتر نگران می‌شویم و عموماً خود را به بی‌خیالی می‌زنیم. به‌همین دلیل اگر کسی بتواند چنین خوفی را به ما هدیه بدهد کار بزرگی انجام داده است. سخن گفتن از آخرین وظایف منتظران این هدیه بزرگ را به ما می‌دهد.

" با آنکه سخن گفتن از آخرین وظایف منتظران در آستانه ظهور، در واقع گفتگو کردن درباره وظائف عمومی و معمولی مومنان است که تنها به دلیل مقتضیات زمان باید بیشتر به آنها توجه کنیم و آنها را در خودمان تقویت کنیم، ولی سختی شرایط خوف برانگیزند. فی‌المثل یکی از مهمترین این ویژگی‌ها مهربانی و دلسوزی نسبت به خوبان و عموم مردم است، که باید در مؤمنین آخرالزمان به‌قدری پررنگ باشد که آنان را به درجات بالایی از ایثار برساند. انسان از تصوّر این درجه بالای مهربانی که باید در او ایجاد شود و لازمه‌اش از بین رفتنِ تمام خودخواهی‌ها و تعلقات دنیاست، دچار نوعی "خوف " می‌شود.

" یکی دیگر از این موارد خوف‌انگیز، زمانی است که "تشخیصِ ما " مورد امتحان قرار می‌گیرد. تشخیص صحیح به ساختار فکری پیچیده ما برمی‌گردد که محفوف و پوشیده شده است در گرایشها و تمایلات انسان. هر کس باید ساختار فکری خود را مورد بررسی دقیق و موشکافانه قرار دهد و آنرا اصلاح کند تا در مقام تشخیص دچار اشتباه نشود. چرا که تشخیصِ غلط نیز در دوران ظهور جرم است و هیچ عذر و بهانه‌ای در این مقام مورد پذیرش نخواهد بود و تقریباً فرصتی هم برای جبران و بازگشت نخواهیم داشت. لذا باید طرز فکرمان را اصلاح کنیم و عقلانی و منطقی بیندیشیم.

" البته در برخی روایات، در مورد تشخیص حق از باطل امیدواری‌هایی به مؤمنینی که در آستانه ظهور قرار دارند، داده شده‌است. شخصی نزد امام صادق(ع) از شدّت فتنه‌های آخرالزمان ابراز نگرانی کرد و از چگونگی تشخیصِ حق و باطل در آن فضای غبارآلود پرسید. حضرت چادر خیمه را کنار زد تا نورِ آفتاب بدرون خیمه بتابد. و پرسید این چیست؟ آن شخص پاسخ داد، آفتاب است. حضرت فرمود: "در فتنه‌های آخرالزمان حقّ برای دوستانِ ما اهلِ بیت، مانند این آفتاب روشن و آشکار است. "(کافی/1/336)

" این‌گونه روایات در دلِ مؤمنین ایجاد نوعی امیدواری و شوق می‌کند که درکنار آن خوف و نگرانی که ذکر شد برای به‌سلامت پیمودن این مسیر دشوار به‌ما کمک خواهد کرد. البته این شوق برای کسانی مفید خواهد بود که آن خوف را چشیده باشند و در آنها ایجاد انگیزه کرده باشد و سبب افزایش مراقبت شده باشد. برای کسانی مفید خواهد بود که "طرز فکر منطقی و عقلانی " را تمرین کرده باشند، حساسیت‌ها را تشخیص دهند، در مقام تشخیص دچار اشتباه نشوند و هیچ‌گاه خود را از "مکرِ نفس " در امان نبینند. کسانی‌که عیبی را در وجودِ خود پنهان نکرده باشند و به خودسازی پرداخته باشند.

" در بحبوحه جنگ جمل و فتنه ایجاد شده توسط برخی اصحاب باسابقه رسول خدا(ص)، کسی نزد امیرالمؤمنین(ع) رفت و به ایشان عرضه داشت: من اصحاب جمل را گمراه نمی‌دانم! حضرت فرمود: تو زیر پاى خود را دیدى، امّا به پیرامونت نگاه نکردى، لذا سرگردان شدى. تو حق را نشناختى تا بدانى که اهل حق چه کسانى هستند و باطل را نیز نشناختى تا باطل‌گرایان را بدانى؛ إِنَّکَ نَظَرْتَ تَحْتَکَ وَ لَمْ تَنْظُرْ فَوْقَکَ فَحِرْتَ إِنَّکَ لَمْ تَعْرِفِ الْحَقَّ فَتَعْرِفَ مَنْ أَتَاهُ وَ لَمْ تَعْرِفِ الْبَاطِلَ فَتَعْرِفَ مَنْ أَتَاهُ(نهج البلاغه/حکمت 262) در اینجا حضرت به "نوع نگاه و طرز تفکر صحیح " اشاره می‌کند. در جای دیگری امیرالمؤمنین(ع) می‌فرمایند: حق با اشخاص شناخته نمی‌شود باید حق را بشناسی تا بتوانی اهلِ حق رابشناسی. إنّ دِینَ اللّهِ ِلا یعرَفُ بالرِّجالِ بَلْ بآیةِ الحقِّ، فاعْرِفِ الحقَّ تَعْرِفْ أهلَهُ.(امالی مفید/3)

" برای تشخیص حقّ، باید ساختار فکری درست و طرز فکر صحیح داشته باشیم. مطابق فرمایش حضرت، کسانی که به پایین نگاه می‌کنند و به همه جوانبِ امر توجه نمی‌کنند دچار اشتباه خواهند شد. باید همه حق را دید نه یک جزئی از آن‌را. برای این کار باید عیوبی که در انسان وجود دارد و بر طرز فکر انسان و قدرتِ تشخیص او تأثیر منفی دارند، را بشناسیم و اصلاح کنیم. گاهی عیوب کوچکی مانند "رودربایستی " لطمات جبران ناپذیری به انسان خواهد زد. اگر در دفاع از حق یا دفاع از یک مؤمن و محبّ اهل بیت بخاطر رودربایستی کوتاهی کنیم ضررش را خواهیم دید. چنین عیوبی تنها در رفتار ما تأثیرگذار نیستند بلکه کم‌کم در قدرت تشخیص ما هم تأثیر می‌گذارند. مثلا اگر به یکی از محبین اهل بیت در نزد ما بی‌حرمتی شود و به ناحق مطلبی گفته شود و ما بدلیل رودربایستی از او دفاع نکنیم، ثمره شومش را خواهیم دید. این گونه رفتار‌ها در آخرالزمان از حساسیت خاصی برخوردار می‌شود.

" امام سجاد(ع) داستانی از امیرالمومنین(ع) نقل می‌کنند، که در آنجا حضرت امیر(ع) علت گرفتاری یکی از اصحابشان به درد شدید و زجرآور دوماهه را نتیجه رودربایستی در دفاع از سلمان دانستند و به او فرمودند: "آیا آن روز را یادت می‌آید که فلانی در حضور تو به سلمان فارسی بخاطر موالاتش نسبت به ما طعنه زد و تو فقط به دلیل رودبایستی و خجالت جوابش را ندادی و تحقیرش نکردی؟ به همین دلیل گرفتار این بلا شدی ... " (أتَذْکُرُ یوْمَ غَمَزَ عَلَى سَلْمَانَ الْفَارِسِی فُلَانٌ وَ طَعَنَ عَلَیهِ لِمُوَالاتِهِ لَنَا؟ فَلَمْ یمْنَعْکَ مِنَ الرَّدِّ وَ الِاسْتِخْفَافِ بِهِ خَوْفٌ عَلَى نَفْسِکَ وَ لَا عَلَى أَهْلِکَ وَ لَا عَلَى وُلْدِکَ وَ مَالِکَ أَکْثَرُ مِنْ أَنِ اسْتَحْییتَهُ. فَلِذَلِکَ أَصَابَکَ...)(مستدرک الوسائل/12/335)

" یکی دیگر از آن موارد ظریف که گاهی حساسیت بالایی پیدا می‌کند اینست که گروهی، عیبِ یک انسان خوب را بهانه قرارداده و از خوبی‌ها فاصله می‌گیرند. در شخصی که در جبهه حق است عیبی مشاهده می‌کنند و به‌واسطه آن از مسیر اصلی منحرف می‌شوند. البته اینگونه افراد نوعاً در دل دچار مشکل هستند و تنها در پی بهانه‌ای برای انحراف خود می‌باشند. معاویه قبل از شروع جنگ صفّین با استفاده از این حربه برای خود لشگری آماده کرد. درحالی‌که لشکر امیرالمؤمنین(ع) از مدتها قبل آماده جنگ با معاویه بود، او با ترفندهایی جنگ را به تعویق انداخت تا برای خود سپاهی آماده کند و با عیب جویی از اطرافیان علی(ع) عده‌ای را به سمت خود کشید. پای رکاب حضرت مؤمنینی بودند که نقش مختصری در کشته شدن عثمان داشتند، هرچند حضرت قبلاً آنان را از این کار نهی کرده بود. معاویه از این نقطه ضعف کوچک در یاران حضرت استفاده کرد و با این حربه توانست عده‌ای را بفریبد و بگوید که در اطراف علی(ع) کسانی هستند که دستشان به خون خلیفه آغشته است.

" یکی از معیارهای خوب ولی ظریف، برای تشخیص حق، اینست که ببینیم چه کسانی در دفاع از یک موضوع یا جریان به‌پا می‌خیزند. البته این معیار کمی پیچیده است و باید دقت خود را بالاببریم و دچار اشتباه نشویم. در جریان سوال شخصی به نام حارث در جنگ جمل که گفته بود: به نظر من طلحه و زبیر و عایشه به حقّ احتجاج مى‌کردند، و نظر حضرت علی(ع) را خواسته بود، حضرت پس از اینکه به او گفتند ایراد گرفتند که تو حق را نمی‌شناسی، به عنوان راه‌کاری برای تشخیص حق، فرمودند: إِنَّ الْحَقَّ وَ الْبَاطِلَ لَا یعْرَفَانِ بِالنَّاسِ وَ لَکِنِ اعْرِفِ الْحَقَّ بِاتِّبَاعِ مَنِ اتَّبَعَهُ وَ الْبَاطِلَ بِاجْتِنَابِ مَنِ اجْتَنَبَهُ (امالی طوسی/134) یعنی برای اینکه حقانیت یک جریان را بشناسی، ببین چه کسانی در پی آنند و چه کسانی از آن اجتناب می‌کنند. وقتی آدم‌های بدی و یا حتی دشمنان اسلام از یک جریان حمایت کنند وضع آن جریان معلوم است. در اوج پیچیدگی فتنه‌ها، همواره خداوند روشن‌ترین دلایل را برای تشخیص حق از باطل قرار می‌دهد. حق هیچ‌وقت به صورت گسترده طرفدارانِ بد پیدا نمی‌کند و انسانهای ناپاک هیچگاه به صورت مداوم یاور حق نخواهند شد. هیچ‌وقت نفاق آنقدر پیچیده نمی‌شود که این علامت‌ها و نشانه‌ها را از دست بدهیم.

" بر اساس همین روایت، یکی از روشن‌ترین نشانه‌ها و ملاک تشخیص حق از باطل، "طرفداری دشمن خارجی " است. اینکه انسان ببیند آنان که در فلسطین و عراق و افغانستان و سایر مناطق دنیا، دستانشان به خون بی‌گناهان آغشته‌است از چه کسانی طرفداری می‌کنند. آمریکا و اسرائیل که به این روشنی در دنیا جنایت می‌کنند، به چه کسانی مایل هستند؟ گویا خداوند نمی‌خواهد کسی دچار اشتباه شود که چنین ملاک و دلیل روشنی را برای ما قرارداده است.
" از یک نگاه می‌توان گفت در فتنه‌های صدر اسلام تشخیص حق و باطل، کمی سخت‌تر از الآن بود چرا که آنان دشمن خارجی مشابه با آنچه که ما داریم نداشتند. در چنین فضایی که ما قرار داریم، و تقریباً همه چیز شفاف می‌شود. دشمن خارجی ما با این وضوح از یک جریان حمایت می‌کند، در چنین فضای شفافی، چه کسانی دچار ریزش خواهند شد؟ چرا اینها دقت لازم را ندارند و تشخیص غلط می‌دهند؟ کسانی که خود را از عیوب نفسانی پاک نکرده‌اند و یا بیماردل هستند. برای چنین فرد بیماردلی هر چقدر استدلال ارائه شود، باز هم دودل است و تردید دارد. رسول خدا(ص) بحث کردن با چنین افرادی را بی‌فایده دانسته و اصحابشان را از بحث کردن با ایشان نهی می‌فرمودند: إِیاکُمْ وَ جِدَالَ کُلِّ مَفْتُونٍ فَإِنَّ کُلَّ مَفْتُونٍ مُلَقَّنٌ حُجَّتَهُ إِلَى انْقِضَاءِ مُدَّتِهِ فَإِذَا انْقَضَتْ مُدَّتُهُ أَحْرَقَتْهُ فِتْنَتُهُ بِالنَّارِ (توحید صدوق/459)

" تنها مقداری ایمان و عقل لازم است برای اینکه به‌سلامت از فتنه‌های آخرالزمان عبور کنیم. در آینده با کمال تعجب در مقابل دیدگان ما پدیده‌های نوبه‌نوی نفاق، از سوی کسانی که اصلاً انتظارش را نداریم، شکل خواهد گرفت. نباید به خود تردید راه دهیم و حتی نباید غصه آنها را بخوریم؛ به گونه‌ای که غصه خوردن به حال چنین افرادی ما را در پیروی حق دچار تزلزل کند. در جریان بازدیدی که امیرالمؤمنین همراه عمار یاسر از کشته‌های جنگ جمل داشتند، یکی از کشته‌های سپاه عایشه، پسر مقداد صحابی بسیار گرانقدر پیامبر(ص) و علی(ع) بود. عمار یاسر پس از اینکه خدا را بر کشته شدن او شکر کرد (الْحَمْدُ لِلَّهِ الَّذِی أَوْقَعَهُ وَ جَعَلَ خَدَّهُ الْأَسْفَلَ؛ خدا را شکر که او را بعمل ناپاکش گرفتار کرده و صورتش را بخاک مالید)، خطاب به امیرالمؤمنین(ع) گفت: إِنَّا وَ اللَّهِ یا أَمِیرَ الْمُؤْمِنِینَ مَا نُبَالِی مَنْ عَنَدَ عَنِ الْحَقِّ مِنْ وَلَدٍ وَ وَالِدٍ. (سوگند بخدا از کشتن هیچ فرد منحرفى باک نداریم، پدر باشد یا پسر هم در نظر ما یکسانست) حضرت عمار را تأیید کرده و برایش دعا کردند. ( رَحِمَکَ اللَّهُ وَ جَزَاکَ عَنِ الْحَقِّ خَیراً) (ارشاد مفید/1/255)

 

 

 

 

سپاه پاسداران یکی دیگر از جلادان شاه را به دام انداخت     از افتخارات "حسینی " که به پاس شکنجه‌گری‌هایش موفق به دریافت مدال از شاه و سازمان سیا شد، تخصص در شلاق زدن با سیم کابل، شوک برقی و دستگاه آپولو و بازجویی‌های 24 ساعته بود.

به گزارش خبرگزاری فارس، در تاریخ سوم فروردین ماه 1358 بود که نهاد نوپای سپاه پاسداران انقلاب اسلامی، با صدور اطلاعیه‌ای به چگونگی دستگیری "حسینی " شکنجه‌گر معروف ساواک پرداخت. خبری که موجب شادی و شعف در میان بسیاری از مبارزان انقلاب اسلامی شد که طعم تلخ شکنجه و آزار را از این ماشین شکنجه‌گر طاغوت چشیده بودند. متن اطلاعیه سپاه به شرح زیر است: بسمه تعالی پاسداران انقلاب اسلامی یکی دیگر از جلادان شاه را به دام انداختند. به یاری خدا و هوشیاری پاسداران انقلاب، طی تحقیقات و شناسایی‌های لازم در تاریخ 23/ 12/ 57 یک گروه از رزمندگان پاسدار انقلاب اسلامی، موفق به دستگیری "محمد علی شعبانی " معروف به "حسینی " شکنجه‌گر معروف ساواک می‌شوند. جریان دستگیری نامبرده به قرار زیر است: ابتدا پاسداران موفق به بازداشت برادر، پسر و همسر وی می‌شوند. نامبردگان در مراحل اولیه بازجویی، منکر هر گونه آشنایی و خویشاوندی با محمدعلی شعبانی می‌شوند، ولی در مراحل بعدی ناگزیر به اقرار می‌گردند و معلوم می‌شود که همسر محمدعلی شعبانی نیز مدت 14 سال عضو فعال ساواک بوده و سمت سرپرستی نگهبانی بخش زندان زنان اوین را عهده‌دار بوده است. پاسداران، نشانه‌هایی از افراد مزبور در مورد مخفیگاه این شکنجه‌گر به دست آورده و همراه پسر وی، حسین شعبانی ابتدا به ورامین رفته ولی متوجه می‌شوند که نامبرده صبح آن روز ورامین را به قصد تهران ترک نموده است. پاسداران، دوباره به همراه پسر وی به تهران آمده و پس از تحقیقات لازم مطلع می‌شوند که حسینی در منزل یکی از برادرانش واقع در خیابان آیزنهاور(خیابان آزادی فعلی)،‌ خوش شمالی به سر می‌برد. پاسداران ابتدا خانه را محاصره کرده و سپس برای جلوگیری از هرگونه درگیری از پسر وی می‌خواهند تا در مورد تسلیم شدن پدر با اومذاکره نماید. ولی به مجرد آنکه حسینی فرزند خویش را می‌بیند بلافاصله با اسلحه اقدام به خودکشی می‌نماید. با شنیدن صدای گلوله، پاسداران به داخل منزل رفته و با جسد نیمه جان او روبه‌رو می‌شوند و فورا او را به بیمارستان منتقل می‌کنند و وی تحت عمل جراحی قرار می‌گیرد. حسینی که بود؟ در معرفی حسینی همین بس، که وی به پاس شکنجه‌گری‌هایش موفق به دریافت مدال از شاه و سازمان سیا گردیده است. از افتخارات وی تخصص در شلاق زدن با سیم کابل، شوک برقی و دستگاه آپولو و بازجویی‌های 24 ساعته بود و بالاخره صدها نوع شکنجه که بر بهترین فرزندان این آب و خاک روا داشته است. وی از نظر جسمی بسیار تنومند و قوی و دارای استخوان‌بندی بسیار درشت و سینه‌ای ستبر می‌باشد. وزنش بیش از یک صد کیلوگرم و طول قد وی به 2 متر می‌رسد. دارای چهره‌ای سیاه رنگ و خشن و چشمانی درشت و وحشتناک است. متولد یکی از روستاهای خمین بوده و حدود 54 سال دارد. وی قبلا استوار ارتش بوده ودر سال 1325 مسئول جوخه آتش گردان زندان پادگان جمشیدیه بوده است. در کودتای 28 مرداد سال 1332 نقش مؤثری در سرکوب مردم داشته است. بعد از کودتای 28 مرداد به پاس خوش‌خدمتی‌هایی که می‌کند رئیس زندان اوین می‌گردد. به گفته زندانیان سیاسی، وی هر روز قبل از طلوع آفتاب به زندان می‌آمد و با لگد به درب سلول زندانیان می‌کوبید و سپس با فریاد، رگبار فحش و ناسزا را بر زندانیان سر می‌داد. وی تا سال 1348 در زندان اوین به سر می‌برد و از سال 49 به بعد به کمیته شهربانی که در آن سالها تازه تاسیس شده بود آورده شد. حسینی،‌ فاقد شعور لازم بود و به یک ماشین شکنجه بیشتر شباهت داشته تا به یک انسان. وی زنها را شکنجه می‌داد و اصولا از شکنجه دادن لذت می‌برد و عده زیادی از بهترین فرزندان این آب و خاک را در زیر شکنجه شهید کرده است. این شکنجه‌گر کثیف، هم اکنون در بیمارستان تحت مراقبت به سر می‌برد. روابط عمومی و انتشارات ستاد فرماندهی سپاه پاسداران انقلاب اسلامی

 

 

 

 

تلاش کنونی غربی‌ها ایجاد حکومت جعلی در مصر است     دبیر کل حزب مؤتلفه اسلامی گفت: غربی‌ها در تلاشند قبل از اینکه مطالبات مردم مصر افزایش یابد و به چیزی جز حکومت اسلامی رضایت ندهند؛ حکومت‌های جعلی با روش‌های لیبرالی مورد پسند خود را در کشورهای منطقه برقرار کنند.

خبر گستر: محمد نبی حبیبی در گفت‌وگو با خبرنگار سیاسی باشگاه خبری فارس «توانا» با اشاره به بیانات رهبری در نماز جمعه، گفت: در تاثیر انقلاب اسلامی بر تحولات منطقه تردیدی نیست. وی افزود: تصاویری که از اعتراضات مردم مصر منعکس شده، صحنه‌های زیبایی بود و آن‌ها همان کارهایی را انجام می‌دهند که مردم ایران در تظاهرات 1357 در برابر نیروهای نظامی شاه انجام دادند و به جای گلوله به مردم گل داده و آن‌ها را می‌بوسند. دبیر کل حزب مؤتلفه اسلامی با اشاره به اینکه مردم در نتیجه تحولات منتطقه‌ای از غفلت چندین قرنی بیرون آمدند، اظهار داشت: آنها به این موضوع توجه کردند که به دلیلی که نماز، روزه و احکام الهی را در بعد فردی آن بجا می‌آورند وظیفه‌ دیگری نیز دارند که آن تشکیل حکومت است تا احکام الهی را با اهرم حکومتی پیاده کنند. وی ادامه داد: کمترین تاثیر انقلاب اسلامی در ذهن مردم مسلمان منطقه این بوده است که نمی‌شود کارهای فردی را انجام دهیم و حکومت را به غیر بسپاریم. حبیبی با بیان نگرانی خود نسبت به اعتراضات مردم تونس، تصریح کرد: غربی‌ها با تجربه انقلاب اسلامی به این نتیجه رسیده‌اند که اجازه ندهند تظاهرات علیه حکومت‌های منطقه طولانی شود و فرار بن علی یا بحث کناره‌گیری مبارک نشانگر نگرانی آن‌ها از طولانی شدن اعتراض‌ها و پیچیده شدن تحولات است. وی افزود: غربی‌ها در تلاشند قبل از اینکه مطالبات مردم افزایش یابد و به چیزی جز حکومت اسلامی رضایت ندهند؛ حکومت‌های جعلی با روش‌های لیبرالی مورد پسند خود را در کشورهای منطقه برقرار کنند. دبیر کل حزب مؤتلفه اسلامی با اشاره به اینکه ترس اصلی غربی‌ها از اسلام است، گفت: باید به مردم مسلمان منطقه هشدار داده شود که به چیزی جز برقراری حکومت بر اساس احکام الهی رضایت ندهند، در غیر اینصورت زحماتشان هدر می‌رود. وی با اشاره به تحولات بعد از فرار بن علی در تونس، اظهار داشت: بعد از فرار این عامل غرب، به همه احزاب و جریانات سیاسی لائیک علاقه‌مند به غرب، فرصت بروز و ظهور داده شد که این خطر مردم مصر را نیز تهدید می کند و اگر قرار است بعد از فرار دیکتاتور فعلی، زحمات چندین دهه‌ای مردم هدر نرود باید مردم به چیزی جز برقرای حکومت مبتنی بر احکام الهی راضی نشوند.

توزیع کیک و ساندیس درمصر،لبنان،اردن و یمن!

جوان نوشت:

توجه توجه! فراخوان به کارخانجات تولید و توزیع کیک و ساندیس(نه کلوچه و بیسکویت و هوبی و نوشابه بی‌گاز و باگاز و دلستر لیمویی و استوایی و...)! توجه توجه! فراخوان به کارخانجات تولید و توزیع کیک و ساندیس(نه کلوچه و بیسکویت و هوبی و نوشابه بی‌گاز و باگاز و دلستر لیمویی و استوایی و...)!

ما برگزارکنندگان تجمعات و اعتراضات در مصر، تونس، یمن، الجزایر، عربستان، لبنان، غزه و احتمالاً بحرین به دلیل نداشتن سرمایه اجتماعی، الگوی توزیع کیک و ساندیس و از این جور چیزها(نه چیزهایی که رهبر جنبش سبز می‌گفت) را از ایران به قیمت ۵۰ میلیون دلار محمود عباسی، عهد محمود احمدی‌نژاد(احمدی‌نژاد قسط دوم هدفمندی را از محل همین پول پرداخت خواهد کرد- جوان‌لیکس) وارد کرده و قصد داریم روز جمعه هفته آینده به مرحله اجرا بگذاریم(احمدی‌نژاد و سیدحسن نصرالله گفته‌اند که فقط در ۹ دی و ۲۲ بهمن کیک و ساندیس اثر می‌کند و در باقی روزها برای کشاندن مردم ضدامریکا به خیابان باید آبگوشت و سنگک یا کباب سلطانی و بناب بدهید).

بدیهی است ما ملت‌هایمان را با پیتزا، همبرگر، املت، نون و ریحون و آبگوشت و سنگک فرد اعلا به خیابان کشاندیم و به توزیع این اقلام ادامه می‌دهیم اما اثر کیک و ساندیس، جور دیگری است. لذا خواهان چیز (ای بلا بگیری میرحسین که اینقدر وسط حرف‌های احمدی‌نژاد چیز گفتی که پاک چیز شدیم)، خواهان خریداری ۶۹ میلیون و ۹۹۹ هزار و ۹۹۵ ساندیس و به همین میزان کیک برای مصر(جمال و داداشش و مامانش که در رفته‌اند.

محکم ترین پاسخ دندان شکن از طرف امت حزب الله

فعالان سیاسی در واکنش به مواضع اخیر هاشمی رفسنجانی که در تأیید و تکرار مواضع پیشین وی در جریان انتخابات ریاست جمهوری 88 تعبیر می شود، هاشمی را از ادامه نزدیکی با اصلاح طلبان فتنه گر برحذر داشتند .

* هاشمی قبل از انتخابات آتی باید مواضع خود را به صورت شفاف در قبال سران فتنه روشن کند

 عضو جامعه اسلامی مهندسین در همین ارتباط گفت: هاشمی و خواصی که در جریانات بعد از فتنه 88 سکوت اختیار کردند، با پیروی از فرمایشات مقام معظم رهبری بایستی مواضع خود را به صورت شفاف در قبال سران فتنه اعلان دارند.

 محسن یحیوی در گفتگو با باشگاه خبرنگاران،افزود: ما از جایگاه و خدمات هاشمی به انقلاب و امام(ره) مطلع هستیم لذا در راستای حفظ حیثیت سیاسی و انقلابی ایشان خواهان موضع گیری شفاف وی در قبال سران فتنه هستیم.

یحیوی خاطرنشان کرد: هاشمی رفسنجانی باید مواضع خود در خصوص حمایت از سران فتنه و معترضان به نتایج انتخابات 88 را برای ملت به طور صریح بیان کند و از صحبت های خود در نماز جمعه 26 تیر تبری جوید.

عضو جامعه اسلامی مهندسین اذعان داشت: هاشمی باید قبل از انتخابات آتی مواضع خود را به صورت شفاف با نشان دادن حسن نیت خود به رهبری و مردم و برائت جستن از سران فتنه روشن کند.

*هاشمی باید در انتخابات پیش رو مراقب ترفندهای جدید اصلاح طلبان باشد

در ادامه عضو شورای مرکزی جمعیت ایثارگران گفت: هاشمی باید مطابق با شاخص های امام (ره) و مقام معظم رهبری شخصیت های خدمتگزار مورد تأیید آنان را در انتخابات مجلس نهم مورد حمایت قرار دهد.

مجتبی شاکری، در گفتگو با خبرنگار باشگاه خبرنگاران با اشاره به رابطه جریان دوم خرداد و هاشمی رفسنجانی گفت: در طول سالیان گذشته همواره فراز و فرودهایی در ارتباط میان تصمیم سازان دوم خرداد و هاشمی رفسنجانی وجود داشته و احزاب منحله مشارکت و مجاهدین به دنبال عبور از هاشمی و تبدیل شدن به اتاق فکر در دولت اصلاحات بودند.

وی افزود: در جریان انتخابات مجلس ششم دوم خردادی ها حاضر نشدند هاشمی را در فهرست انتخاباتی خود قرار دهند اما وی استعفا از ادامه روند انتخابات را به حضور ترجیح داد، که این اتفاق در انتخابات دهم ریاست جمهوری به گونه ای دیگر رخ داد لذا هاشمی باید در انتخابات پیش رو مراقب ترفندهای جدید اصلاح طلبان باشد.

عضو شورای مرکزی جمعیت ایثارگران ادامه داد:‌ در انتخابات 88 هاشمی و مجموعه دوم خردادی های خارج نشین در "نه" به احمدی نژاد به توافق رسیدند و وارد صحنه انتخابات شدند.

مجتبی شاکری با اشاره به دیدگاه اصلاح طلبان نسبت به هاشمی رفسنجانی تصریح کرد: تجربه سال های گذشته نشان می دهد که تصمیم سازان جریان دوم خرداد نگاه ابزاری به هاشمی دارند و تا جایی حاضر به حمایت از وی هستند که اهداف آن ها تأمین شود.

وی به سابقه فعالیت هاشمی در نظام جمهوری اسلامی اشاره و افزود: هاشمی رفسنجانی به دلیل زیرکی و هوش خود از پشت پرده اهداف جریان دوم خرداد آگاه است و این که چرا در موضع گیری های اخیر مواضعی در جهت اهداف فتنه گران اتخاذ می کند جای تأمل و اندیشه دارد.

وی در همین زمینه تصریح کرد: به دلیل اشراف کامل هاشمی به تاریخ و عبرت های آن جای تردید و تعجب فراوانی است که وی امروزه با کسانی همراه می شود که قبلاً امتحان خود را پس داده و ناکارآمدی و خیانت های آن ها به مردم ایران ثابت شده است.

عضو شورای مرکزی جمعیت ایثارگران اظهار داشت: با وجود گذشت یک سال از فتنه 88، هاشمی موضع خاصی در برابر نقض کنندگان قانون اساسی اتخاذ نکرده لذا وی باید از بانیان و مقصران اصلی فتنه 88 تبری جوید و جبران گذشته کند.

وی در پایان خاطرنشان کرد: سنت انقلاب و حکومت اسلامی همواره بر این پایه بوده است که کسانی که به آ‌رمان های انقلاب و مطالبات مردم توجه نشان داده اند نقش برجسته تری در جریان انقلاب داشته و افرادی که که در صحنه سخت و حساس با موضع سکوت و تردید حرکت نموده اند نقش کمرنگی در جریان انقلاب اسلامی داشته اند.

وی، همچنین تصریح کرد: هاشمی باید با توجه به جفاهای فراوان جریان دوم خرداد به وی و بحرانی که در فتنه 88 رقم زدند به درستی این جریان را تحلیل و از آنان تبری بجوید.

شاکری، تأکید کرد: هاشمی باید مطابق با شاخص های امام(ره) و مقام معظم رهبری شخصیت خدمتگزار در نظام اسلامی را مورد حمایت قرار دهد و عملکرد گذشته خود را جبران نماید تا بتواند جایگاه گذشته خود را در میان نخبگان کشور باز کند.

* هاشمی اجازه ندهد ابزار دست قدرت طلبان شود

همچنین، عضو شورای مرکزی حزب مؤتلفه اسلامی در توصیه ای به هاشمی رفسنجانی گفت: در انتخابات گذشته اصلاح طلبان قدرت طلب با کمک هاشمی و سوء استفاده از موقعیت و نفوذ او به قدرت رسیدند، لذا هاشمی اجازه ندهد برای دومین بار ابزار دست قدرت طلبان اصلاح طلب شود.

محمدحسن ذاکری، در گفتگو با خبرنگار باشگاه خبرنگاران با اشاره به عملکرد ساختارشکنانه برخی احزاب تندرو و افراطی اصلاح طلب در انتخابات گذشته افزود: احزاب ساختارشکنی چون مشارکت و مجاهدین در انتخابات گذشته برای کسب قدرت از هاشمی بعنوان وسیله و ابزار استفاده کردند و همین که به خواسته و نیت خود دست یافتند، در رسانه ها و مطبوعات وابسته به خود دست به تخریب وی زده و از القابی چون عالیجناب سرخپوش استفاده کردند.

عضو شورای مرکزی حزب مؤتلفه اسلامی در ادامه تصریح کرد: هاشمی پس از این وقایع متوجه روحیه سوء استفاده کننده اصلاحات شد و این معنا را با همه وجود درک کرد.

وی با اشاره به موضع گیری های هاشمی در قبال فتنه 88 و بیانیه 19 دی منصوب به وی و اعلام مواضع وی گفت: از آنجائی که هاشمی قصد دارد فردی تأثیر گذار در نظام باقی بماند و در جریان های روز کشور و انتخابات آتی مؤثر باشد لذا باید دست از اعلام مواضع دوپهلو بردارد و مواضعش را به طور شفاف در قبال سران فتنه اعلام نماید.

حجت الاسلام ذاکری، همچنین تصریح کرد: موضع گیری های غیرشفاف باعث سردرگمی مردم می شود، لذا طبق فرمایشات رهبری خواص باید از مواضع دوپهلو بپرهیزند تا باعث سوء استفاده برخی افراد منفعت طلب نشود.

عضو شورای مرکزی حزب مؤتلفه اسلامی همچنین اذعان داشت: هاشمی باید از اصلاح طلبان دوری کند و اجازه سوء استفاده بیشتر را به آن ها ندهد و اجازه ندهد وسیله و ابزار دست قدرت طلبان گردد.

وی در ادامه اظهار داشت: هاشمی بعنوان فردی که در رأس دو نهاد مؤثر و مهم نظام قرار دارد و فردی تأثیرگذار در شکل گیری و پیروزی انقلاب بوده باید همچون گذشته زیر علم رهبری و ولایت حرکت کند و برای انتخابات آتی نقش مشوق و ترغیب کننده مردم جهت حضور در پای صندوق های رأی را داشته باشد.

* هاشمی قبل از انتخابات آتی مردودیت سران فتنه را اعلام کند

در ادامه عضو شورای مرکزی فراکسیون اصولگرایان نیز مجلس شورای اسلامی گفت: هاشمی قبل از آغاز انتخابات پیش روی مجلس شورای اسلامی باید موضع گیری شفاف در قبال سران فتنه اتخاذ کند و مردودیت آن ها را اعلام کند.

غلامعلی میگلی نژاد، نماینده بوشهر، گناوه و دیلم در مجلس شورای اسلامی در گفتگو با خبرنگار باشگاه خبرنگاران با اشاره به مواضع هاشمی گفت: خواص مردود و اصلاح طلبان ساختار شکن باید از سوی هاشمی هم مردود اعلام شوند و مواضع خود را به طور شفاف بیان کنند.

وی افزود: هاشمی با تأکید بر مواضع گذشته خود روز به روز فاصله اش را با مردم و نظام بیشتر می کند لذا ملت ایران خواهان تغییر موضع وی در قبال سران فتنه و اغتشاشات سال 88 هستند.

عضو شورای مرکزی فراکسیون اصولگرایان خاطرنشان ساخت: هاشمی نباید اجازه دهد اصلاح طلبان از شخصیت سیاسی و اجتماعی وی سوء استفاده کنند.

به زعم تحلیلگران غربی، انقلاب مردم مصر نه یک انقلاب توییتری است و نه یک انقلاب رنگی؛ و با مسدود شدن شبکه های اجتماعی، از مولفه های اسلامی موثرتری هممچون نماز جمعه بهره می برد.
                   
در جریان نا آرامی های اخیر کشور مصر، این دومین روزی است که به منظور جلوگیری از انقلاب توییتری شبکه های اجتماعی، اینترنت، پیام کوتاه و... بر روی انقلابگران مصری بسته است. این در حالی است که کارشناسان اذعان داشته اند که این انقلاب از جنس "انقلاب های توییتری" نیست. ضمن انکه انقلاب رنگی هم نیست.

گواه این موضوع این است که پس از مسدود شدن رسانه های جمعی و فلج سایبرنتیکی معترضان، آتش اعتراض مردم مصر شعله ور تر شده و فروکش نکرده است. پرسش اینجاست که قیامی که نه رهبر دارد، نه از رسانه های جمعی برای هدایت اعتراضات خیابانی بهره می برد چگونه به حیات خود ادامه می دهد؟ پاسخ این موضوع را در نماز جمعه مردم مصر باید یافت.

در حالی که قیام مردم مصر فاقد رهبری و نیز هدایت توییتری است، در جمعه خشم، نماز جمعه مصر تبدیل به رسانه ای شد که به مراتب موثر تر از توییتر و فیس بوک ظاهر شده است. آنچنانکه آتش خشم مردم مصر پس از اقامه نماز جمعه، جان گرفت و به اعتراض در ابعادی فراقاعده بدل شد.

البته با توجه به اهمیت نقش این شبکه ها در کنش های اجتماعی نمی توان ادعا کرد که شبکه های اجتماعی هیچ نقشی در این سلسله اعتراضات نداشته اند اما پس از مسدود شدن توییتر و فیس بوک و اینترنت و یا سرویس های ارسال پیام به تلفن همراه این اعتراضات، شبکه های اجتماعی نقش خود را به ابزارهای جمعی اسلامی، یعنی نماز جمعه و تکبیر های عمومی و... داده اند. این امر نشان می دهد که کنترل تظاهرات و سرکوب حرکت های اسلامی از این جنس، برای سرویس های امنیتی غرب به ویژه آمریکا پدیده ساده ای نیست و فرمول های متفاوتی از آنچه در زمین بازی غرب اتفاق می افتد دارد.

مرگ داریوش همایون از سران سلطنت طلبان و حامی فتنه سبز، طیف های ضد انقلاب را عزادار کرد. همایون در 82 سالگی و در ژنو سوئیس درگذشت.

منابع خبری گزارش داده اند همایون از چندی پیش بر اثر زمین خوردن دچار ضربه مغزی شده و به کما رفته بود و دیگر به هوش نیامد. وی سال گذشته وقوع انقلاب اسلامی ایران را بزرگ ترین کابوس زندگی خود توصیف کرده بود و به همین دلیل نیز علی الدوام به ستایش های مبالغه آمیز نسبت به برخی دست اندرکاران فتنه سبز (موسوی و خاتمی و کروبی) می پرداخت. او حتی از گروهک های مقیم خارج خواسته بود خود را با این سه نفر و اصلاح طلبان تنظیم کنند چرا که اپوزیسیون توانسته از این طیف، افراد و شخصیت های جدیدی در تناقض با هویت انقلابی سابقشان بسازد.

صاحب نظران تاریخ به اعتبار کارنامه سیاسی همایون از وی به عنوان فردی بی ثبات و فرصت طلب یاد می کنند و سیر تطور گرایش های سیاسی وی از سوسیالیسم به سلطنت طلبی دو آتشه و سپس شعار دموکراسی خواهی و حقوق بشر را در طول 60 سال زندگی سیاسی او را شواهد متعدد این ادعا بر می‌شمارند.

 همایون در سال 1326 جزء مؤسسان حزب ضد اسلامی "پان ایرانیست" بود، سال 1329به "گروه نجات ملی" پیوست و سال 1330 از حزب سوسیالیست ملی کارگران ایران (سومکا) سر درآورد. اما در جریان کودتای 28 مرداد، در زمره چماقداران و چاقوکشانی بود که با شعار "خدا، شاه، میهن" و با هدایت سیا و M16 به خیابان ریختند و نهضت ملی شدن نفت را ساقط کردند.

داریوش همایون پس از کودتای 28 مرداد مورد اعتماد رژیم کودتا قرار گرفت. او عضو شبکه مطبوعاتی وابسته موسوم به "بدامن" بود و مورد اعتماد آمریکا قرارگرفت.

اعتماد سرلشکر زاهدی عامل کودتای 28 مرداد 32 به همایون باعث شد تا دختر خود "هما" را به عقد وی درآورد. رژیم کودتایی پهلوی همچنین از همایون برای راه اندازی سندیکای وابسته "نویسندگان و خبرنگاران" کمک گرفت تا مطبوعات را به طور کامل مدیریت کند.

همایون روزنامه صهیونیستی آیندگان را به اعتبار ارتباط با کلان سرمایه داران صهیونیست راه اندازی کرد. او همچنین مدت ها وزیر اطلاعات و جهانگردی در دولت های هویدا و آموزگار بود و پس از راه اندازی حزب شاه ساخته رستاخیز، به عنوان قائم مقام دبیرکل حزب معرفی شد.

روایت تاریخی غالب بر آن است که داریوش همایون نویسنده مقاله موهن روزنامه اطلاعات علیه مذهب و مراجع و حضرت امام خمینی^(ره) در 17 دی 56 است، مقاله ای که با امضای مستعار احمد رشیدی مطلق (یا به تعبیر شهید والامقام دستغیب احمق رشیدی مطلق) چاپ شد. برخی روایتگران نیز بر آن هستند که مقاله از سوی دربار و با وساطت همایون برای چاپ به روزنامه اطلاعات ارسال شد. این مقاله جرقه انفجار انقلاب اسلامی را در 19 دی 56 و سپس اربعین های زنجیره ای تا پیروزی انقلاب اسلامی زد و تا ابد داریوش همایون را در کنار لعنت ملت ایران، سزاوار ملامت سلطنت طلبان و حامیان خارجی آنها قرار داد.

داریوش همایون 16 آبان 57 در منزلش دستگیر و روانه زندان دژبان پادگان جمشیدآباد می شود. روز 22 بهمن 57 پس از فتح پادگان جمشیدآباد از سوی مردم از زندان فرار کرده و 15 ماه به طور مخفیانه در ایران می گذراند. وی سال 1359از کشور گریخت.

اعزام دو بالگرد اسرائیلی برای هدف قرار دادن سران تظاهرات

ادامه تظاهرات در شهرهای مصر فراخوان برگزاری تظاهرات میلیونی /  / خروج کارکنان شرکت های نفتی خارجی / هشدار درباره به راه افتادن حمام خون

 

تاریخ مصرف میرحسین برای سبزها به پایان رسید؛ «خودنویس» موسوی را «واپس گرا» خواند و خواستار عبور از وی شد
در حالی که هنوز برخی از عناصر وابسته داخلی و خارجی در صددند با بزرگنمایی دو چهره سوخته انتخابات دهم ریاست جمهوری طرفدارن خود را انسجام ببخشند، سایت ضدانقلاب خودنویس در یکی از مطالب اخیر خود موسوی را «واپس گرا» خواند و خواستار عبور از وی شد.
در حالی که هنوز برخی از عناصر وابسته داخلی و خارجی در صددند با بزرگنمایی دو چهره سوخته  انتخابات دهم ریاست جمهوری، شیخ مهدی کروبی و میرحسین موسوی، طرفدارن خود را انسجام ببخشند، سایت خودنویس در یکی از مطالب اخیر خود موسوی را «واپس گرا» خواند و خواستار عبور از وی شد. این سایت در مطلب خود آورده است: جامعه مجازی ما هنوز در موسوی گیر کرده است. هنوز واپس گرایی او را نادیده می‌گیرد و هنوز نمی‌خواهد باور کند که برای حرکت اجتماعی نیازی به رهبر ندارد... این قداست بیش از حد موسوی در فضای مجازی واقعا دردسر ساز شده است، البته هرکس آزاد است که به هرکه دوست دارد روی بیاورد، ولی این دوست داشتن موسوی و اینکه هرچه وی گفت خیلی عالی است و فله‌ای به لینک بیانیه او رای بدهیم دیگر خیلی نخ نما شده است.   این سایت در این مطالب با تاکید بر این که جامعه واقعی دیگر این قهرمان سازی‌ها و مقدس‌گرایی‌ها را نمی‌پسندد تاکید کرده است: شاید زمان آن رسیده باشد که دیگر جامعه مجازی ما از موسوی عبور کند. موسوی هرچه بود متعلق به گذشته بود و تمام شد رفت. به جز صدور بیانیه هم کاری از دستش ساخته نیست.   در بخش دیگری از این مطلب با تاکید بر اینکه تا زمانی که قربان صدقه موسوی می رویم امیدی به بهبود اوضاع نداشته باشید، خاطرنشان شده است:  بگذاریم این ملت از همه این تفکرات نخ نمای اصلاح‌طلبی عبور کند و دیگر آنقدر پیشرفت کند که نیازی به رهبر و بیانیه نداشته باشد.   بر اساس اظهارات کارشناسان سیاسی، این اقدام اعتراف به ناکارآمدی موسوی در تحقق اهداف و خواسته های دولت آمریکا و مهر تاییدی بر به سر رسیدن تاریخ مصرف اوست